- دهه
- کشورهای جهان
- آفریقا
- الجزایر
کشور الجزایر را بهتر بشناسید
الجزایر با نام رسمی جمهوری دمکراتیک خلق الجزایر، بزرگترین کشور آفریقا و دهمین کشور جهان است. وسعتی حدود ۲,۳۸۱,۷۴۱ کیلومتر مربع – تقریباً یکونیم برابر ایران – اما نکتهٔ شگفتانگیز اینجاست: بیش از ۸۰٪ از این خاک را کویر بیآب و علف صحرا پوشانده است. به همین دلیل، بیش از ۹۰٪ جمعیت ۴۶ میلیونی کشور در نوار ساحلی باریک شمال، در کنار دریای مدیترانه، متمرکز شدهاند. ریشهٔ نام: «الجزایر» جمع «الجزیره» به معنای «جزیره» است. در گذشته، جزایر کوچکی در خلیج پایتخت قرار داشتند که به این نام شهرت یافت. امروز این نام به تمام کشور اطلاق میشود. مردم محلی خود را «دزیری» (جزیرهای) مینامند. پایتخت: الجزیره (Algiers) – شهری سفیدپوش بر دامنه تپههای مشرف به مدیترانه، با آمیزهای از معماری عثمانی، فرانسوی و مدرن. شهرهای مهم دیگر: قسنطینه (شهر پلهای معلق)، وهران (پایتخت موسیقی رای)، عنابه (دروازه شرقی)، تلمسان (نگین اندلس). ویژگی منحصربهفرد: الجزایر هفت اثر ثبتشده در فهرست میراث جهانی یونسکو دارد؛ از خرابههای رومی تیمگاد و جمیله گرفته تا قصبهٔ الجزیره و تاسیلیناجر با نقوش صخرهای دهها هزار ساله. حس کلی: الجزایر برخلاف همسایگان پرمسافر خود (مراکش و تونس)، یک گنج بکر مانده است. سفری به این سرزمین، ماجراجویی در کویر، تاریخ و مهماننوازی اصیل صحراگردان است – بدون شلوغی تورهای انبوه گردشگری.
تفریحات دریایی
اقلیم- معتدل
تفریحات در طبیعت- صحرایی
تفریحات در طبیعت- کوهستانی
ساحل و دریا
تصاویر کشور الجزایر
آب و هوا در الجزایر
الجزایر به دلیل وسعت و توپوگرافی متنوع، تقریباً سه اقلیم کاملاً متفاوت دارد. در شمال، هوای مدیترانهای با تابستانهای گرم و زمستانهای نسبتاً سرد و بارانی حاکم است. در مرکز، فلاتهای مرتفع و نیمهخشک قرار دارند؛ و بیش از ۸۰ درصد از کشور را اقیانوس بیپایان صحرای آفریقا (Sahara) پوشانده که گرمای طاقتفرسا و شبهای سرد دارد. ۱. شمال مدیترانه (نوار ساحلی و تل اطلس) تابستان (ژوئن تا سپتامبر): گرم و مرطوب. دمای روز معمولاً بین ۲۵ تا ۴۰ درجه سانتیگراد است، اما با رطوبت بالا، هوا شرجی میشود. زمستان (دسامبر تا فوریه): معتدل و بارانی. میانگین دما حدود ۶ تا ۱۷ درجه است و سرما معمولاً به زیر صفر نمیرسد، اما رطوبت بالاست. بارندگی: تقریباً تمام بارش سالانه (حدود ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ میلیمتر) در این نوار ساحلی میبارد. پاییز و زمستان فصل باران است و تابستان تقریباً خشک. ۲. مناطق مرتفع و فلاتها (High Plateaus) در این مناطق، تابستانها گرم و خشک، اما زمستانها بسیار سرد است. دمای زمستان گاهی چندین درجه زیر صفر میرود و برف میبارد. کوههای تل اطلس در زمستان پوشیده از برف میشوند و منظرهای غیرمنتظره از شمال آفریقا را رقم میزنند. ۳. صحرای بزرگ آفریقا (Sahara) تابستان (ژوئن تا آگوست): گرمای شدید و کشنده. دما به راحتی از ۴۵ درجه عبور میکند و در برخی نقاط به ۵۰ درجه نیز میرسد. زمستان (دسامبر تا فوریه): روزها معتدل و مطبوع (۲۰ تا ۲۵ درجه)، اما شبها بسیار سرد و گاه زیر صفر است. اختلاف دمای روز و شب در کویر گاهی به بیش از ۳۰ درجه میرسد. باد سیله (Sirocco): بادهای گرم و پر گرد و غبار که از سمت جنوب (صحرا) به سمت شمال میوزند و گاهی دمای شمال را ناگهانی افزایش میدهند. بهترین زمان سفر به الجزایر بهترین زمان برای سفر به الجزایر، بهار (فروردین تا اردیبهشت) و پاییز (مهر تا آبان) است: بهار و پاییز: هوا در همه نقاط معتدل و دلپذیر است. برای گشتوگذار در شهرهای شمالی (الجزیره، وهران، قسنطینه) و همچنین سفر به واحههای جنوب (مثل دجانت) کاملاً ایدهآل است. تابستان (ژوئن تا سپتامبر): این فصل فقط برای تفریحات ساحلی در شمال مناسب است. سفر به صحرا در این فصل کاملاً خطرناک و طاقتفرساست. زمستان: میتوانید برای فرار از سرمای اروپا به شمال الجزایر بیایید، اما برای سفر به کویر، شبها هوای بسیار سرد را به همراه داشته باشید. نکات اقلیمی ویژه برای گردشگران پدیده شومی (Chergui): در زمستان و بهار، باد خشک و غبارآلودی از سمت صحرا میوزد که گاهی دید افقی را کاهش میدهد. ماه رمضان: اگر سفر شما مصادف با ماه رمضان است، توجه داشته باشید که هوا گرم است و بسیاری از امکانات تفریحی و پذیرایی در طول روز بسته هستند.
موقعیت جغرافیایی در الجزایر
الجزایر در شمال آفریقا، در منطقهٔ مغرب عرب قرار دارد. این کشور بزرگترین کشور آفریقا و دهمین کشور جهان از نظر وسعت است. همسایگان الجزایر از شمال به دریای مدیترانه (با ۱,۶۰۰ کیلومتر خط ساحلی)، از شمال شرق به تونس، از شرق به لیبی، از جنوب شرق به نیجر، از جنوب غرب به مالی و موریتانی، و از غرب به مراکش محدود میشود. نکته: برخلاف باور رایج، الجزایر با موریتانی مرز مستقیم ندارد و صحرای غربی بین آنها قرار گرفته است. مختصات جغرافیایی الجزایر بین عرضهای شمالی ۱۹ درجه تا ۳۷ درجه و طولهای شرقی ۹ درجه غربی تا ۱۲ درجه شرقی قرار گرفته است. نکته جالب اینکه نصفالنهار گرینویچ از غرب این کشور عبور میکند. توپوگرافی و تقسیمات طبیعی الجزایر از نظر توپوگرافی به پنج نوار موازی از شمال به جنوب تقسیم میشود: نوار ساحلی (Tell): دشتهای باریک و حاصلخیز در کنار مدیترانه. اینجا محل تمرکز ۹۰٪ جمعیت و شهرهای اصلی کشور مانند الجزیره، وهران و عنابه است. رشتهکوههای اطلس تل (Tell Atlas): کوهستانهای موازی با ساحل با قلههایی تا ۲,۳۰۰ متر. فلات مرتفع (Hauts Plateaux): منطقهٔ نیمهخشک با دریاچههای نمکی به نام «شط» و چراگاههای محدود. اطلس صحرایی (Saharan Atlas): آخرین کمربند کوهستانی قبل از ورود به صحرا. صحرای آفریقا (Sahara): بیش از ۸۰٪ خاک کشور را پوشانده است و شامل تپههای شنی (ارگ)، فلاتهای سنگی (همادا) و واحهها میشود. بلندترین و پستترین نقاط بلندترین نقطه: قلهٔ تاهات (Mount Tahat) با ۲,۹۰۸ متر ارتفاع در رشتهکوه هوگار در جنوب کشور. پستترین نقطه: شط ملغیگ (Chott Melrhir) با ۴۰ متر پایینتر از سطح دریا در شمال شرق کشور. خط ساحلی الجزایر دارای ۱,۶۰۰ کیلومتر خط ساحلی در امتداد دریای مدیترانه است. این ساحل مملو از خلیجهای کوچک، شبهجزیرهها (مانند کابین) و بنادر تاریخی مانند الجزیره، وهران و عنابه میباشد. موقعیت استراتژیک الجزایر به دلیل قرارگیری بین حوضهٔ مدیترانه و آفریقای زیرصحرایی، و همچنین همسایگی از طریق دریا با سه کشور اروپایی (اسپانیا، فرانسه و ایتالیا)، از نظر ژئوپلیتیک، انرژی (خطوط لوله گاز به اروپا) و ترانزیت، جایگاهی کلیدی دارد.
سیاست در الجزایر
الجزایر کشوری با نظام جمهوری ریاست جمهوری است که در آن رئیسجمهور قدرت اجرایی اصلی را در دست دارد. ساختار سیاسی بر اساس قانون اساسی مصوب ۲۰۲۰ و اصلاحات مارس ۲۰۲۶، ساختار سیاسی الجزایر به این شکل است : قوه مجریه: رئیسجمهور، فرمانده کل نیروهای مسلح، مسئول دفاع ملی و تعیینکنندهٔ سیاست خارجی است. نخستوزیر توسط رئیسجمهور منصوب میشود . شرایط ریاستجمهوری: کاندیداها باید منحصراً تابعیت اصلی الجزایر را داشته باشند، پدر و مادر و همسرشان نیز تابعیت اصلی الجزایری داشته باشند، مسلمان باشند و حداقل ۴۰ سال سن داشته باشند . قوه مقننه: پارلمان الجزایر دو مجلس دارد: مجلس ملی خلق (انتخاب عمومی) و شورای ملت (دو سوم انتخابات غیرمستقیم، یک سوم انتصاب توسط رئیسجمهور) . تحولات اخیر (۲۰۲۶) در مارس ۲۰۲۶، پارلمان الجزایر ۱۲ اصلاحیه بر قانون اساسی تصویب کرد. دولت این اصلاحات را «فنی» معرفی کرده، اما ناظران مستقل معتقدند قدرت اجرایی را بیشتر متمرکز کرده و استقلال قوهٔ قضائیه و نهادهای نظارتی را کاهش داده است : شورای عالی قضائیه مستقیماً زیر نظر رئیسجمهور قرار گرفته انتصابات قضایی مهم با فرمان ریاستجمهوری انجام میشود مسئولیت مقدمات برگزاری انتخابات از «نهاد مستقل انتخابات» به دولت واگذار شده است احزاب سیاسی مهم جبهه آزادیبخش ملی (FLN): حزب حاکم تاریخی تجمع ملی دموکراتیک (RND): متحد اصلی دولت جنبش جامعه برای صلح (MSP): مهمترین حزب اسلامگرا اتحادیه نیروهای دموکراتیک و اجتماعی (FFS): حزب اپوزیسیون تاریخی حزب کارگران: حزب چپ فعال (در انتخابات ۲۰۲۶ شرکت میکند) سیاست خارجی الجزایر در سیاست خارجی استقلال استراتژیک را دنبال میکند . این کشور به دلایل زیر در منطقه جایگاه کلیدی دارد: تأمینکننده انرژی اروپا: الجزایر نقش «عنصر تثبیتکننده» در استراتژی تنوعبخش منابع انرژی اروپا دارد واسطه در بحران ساحل: به عنوان کشور محوری در مدیریت بحران مالی، نیجر و منطقه ساحل عمل میکند نیروهای مسلح: رئیسجمهور فرمانده کل نیروهای مسلح است و اعزام نیرو به خارج نیازمند تأیید دو سوم نمایندگان مجلس است روابط با اتحادیه اروپا حول محور توافقنامه انجمن ۲۰۰۵ است، اما الجزایر خواهان بازنگری در آن است و اختلافاتی بر سر قوانین سرمایهگذاری (از جمله قانون ۵۱/۴۹) وجود دارد .
تاریخ در الجزایر
دوران باستان و پیش از اسلام نخستین آثار سکونت انسان در الجزایر به دوره پارینهسنگی میانی بازمیگردد. تمدن آتری (Aterian) در مناطقی مانند بیرالعتر (جنوب عنابه) و نمنشه در جنوب تبسه شکوفا بود . در هزارههای بعد، منطقه شاهد حضور فنیقیها بود که مستعمرات تجاری خود از جمله هیپو رژیوس (عنابه امروزی) را در حدود ۱۲۵۰ سال پیش از میلاد تأسیس کردند . کارتاژینیها نیز بعدها بر سواحل شمال آفریقا تسلط یافتند. در قرن سوم پیش از میلاد، دو پادشاهی قدرتمند بربر در شمال الجزایر ظهور کردند: پادشاهی نومیدیا که مشهورترین پادشاهان آن ماسینیسا و بعدها یوگورتا بودند . یوگورتا سالها در برابر رومیان مقاومت کرد، اما سرانجام نومیدیا در سال ۴۶ پیش از میلاد به استان رومی تبدیل شد . از قرن اول تا پنجم میلادی، منطقه تحت رومیسازی عمیق قرار گرفت. آثار باشکوه رومی در تیمگاد، جمیله و تیپازا (هر سه میراث جهانی یونسکو) یادگار آن دوران است. رومیها شهرها، راهها و آمفیتئاترهای متعددی ساختند و شمال آفریقا به یکی از انبارهای غله امپراتوری روم تبدیل شد. پس از سقوط روم غربی، وندالها در سال ۴۲۹ میلادی به شمال آفریقا حمله کردند . سپس بیزانسیها (امپراتوری روم شرقی) در سال ۵۳۳ منطقه را بازپس گرفتند و تا قرن هفتم میلادی بر آن حکومت کردند . ورود اسلام و سلسلههای بربر در قرن هفتم میلادی، فتوحات اسلامی به شمال آفریقا رسید. تا سال ۷۱۱ میلادی، تمام شمال آفریقا تحت کنترل خلفای اموی درآمد . اسلام و زبان عربی تأثیری عمیق و ماندگار بر فرهنگ، زبان و ساختارهای اجتماعی منطقه گذاشتند . پس از شورش بربرها در سال ۷۴۰، منطقه از خلافت عباسی مستقل شد. سلسلههای قدرتمند بربر یکی پس از دیگری ظهور کردند : رستمیان (۷۶۱-۹۰۹): اولین دولت مسلمان با مرکزیت تاهرت، با گرایش اباضی فاطمیان (۹۰۹-۱۱۷۱): خلافت اسماعیلی که از الجزایر برخاست و سپس مصر را فتح کرد و قاهره را پایتخت ساخت . آنها بیشتر الجزایر را به دست زیریان و سپس حمادیان سپردند زیریان و حمادیان (۹۷۲-۱۱۵۲): برای اولین بار قدرت محلی قابل توجهی را در الجزایر متمرکز کردند. حمادیان شهرهای میلیانا، المدیه و الجزیره را بنا نهادند مرابطان (۱۰۵۴-۱۱۳۰) و موحدان (۱۱۳۰-۱۲۶۹): دو امپراتوری بزرگ بربر که قلمرو خود را تا اسپانیا گسترش دادند این دوره همچنین شاهد هجوم بزرگ بنی هلال (قبایل عرب از مصر) در قرن یازدهم بود که جمعیت روستایی بربر را به کوهستانها راند و استفاده گسترده از زبان عربی را در دشتهای الجزایر رقم زد . دوران عثمانی (۱۵۱۶-۱۸۳۰) در آغاز قرن شانزدهم، اسپانیا چندین بندر کلیدی در سواحل شمال آفریقا را تصرف کرد . در پاسخ، برادران برادران بارباروس (عروج و خیرالدین) از اهالی مدیترانه، از امپراتوری عثمانی درخواست کمک کردند. عروج بارباروس الجزیره را در سال ۱۵۱۶ تصرف کرد و خیرالدین بارباروس در سال ۱۵۲۵ کنترل شهر را تثبیت کرد و آن را به پایگاه عثمانی در غرب مدیترانه تبدیل نمود . الجزایر تا سال ۱۸۳۰ بخشی از امپراتوری عثمانی بود و توسط حکومت خودمختار دایها اداره میشد که اگرچه رسماً تابع سلطان عثمانی بودند، اما در عمل استقلال زیادی داشتند . الجزیره به مرکز دزدی دریایی بربر تبدیل شد که حملاتی به کشتیهای اروپایی و آمریکایی انجام میداد و هزاران اسیر مسیحی را در بازارهای برده به فروش میرساند . استعمار فرانسه (۱۸۳۰-۱۹۶۲) در سال ۱۸۲۷، حسین دای، آخرین حاکم عثمانی الجزایر، به دلیل اختلاف بر سر یک بدهی قدیمی، با بادبزن خود به کنسول فرانسه ضربه زد. شارل دهم، پادشاه فرانسه، از این حادثه بهانهای برای حمله ساخت . در ۵ ژوئیه ۱۸۳۰، الجزیره تسلیم شد و سلطهٔ ۱۳۲ ساله فرانسه آغاز گردید . مقاومت مردم الجزایر در برابر فرانسویها چهل سال (۱۸۳۰-۱۸۷۰) به طول انجامید. مهمترین رهبران مقاومت عبارت بودند از : امیر عبدالقادر (۱۸۳۲-۱۸۴۷): شخصیت برجستهای که یک دولت متمرکز و مدرن در غرب الجزایر تأسیس کرد. او مقاومتی سازماندهی شده و تأثیرگذار را رهبری کرد که شهرت جهانی یافت احمد بیگ (۱۸۳۰-۱۸۴۸): در منطقه قسنطینه تا آخرین لحظات مقاومت کرد لالا فاطمه نسومر (۱۸۵۴-۱۸۵۷): یکی از زنان مقاومت در منطقه کابیل از سال ۱۸۴۸، الجزایر نه به عنوان مستعمره، بلکه به عنوان بخشی از خاک فرانسه در نظر گرفته شد و به سه بخش اداری تقسیم گردید . صدها هزار مهاجر اروپایی (معروف به پید-نوار) در الجزایر ساکن شدند و زمینهای حاصلخیز را تصاحب کردند، در حالی که مردم الجزایری از حقوق اساسی محروم بودند. انقلاب و استقلال (۱۹۵۴-۱۹۶۲) جنگ استقلال الجزایر (۱۹۵۴-۱۹۶۲) یکی از خونینترین و طولانیترین مبارزات ضد استعماری در تاریخ معاصر است. انقلاب در ۱ نوامبر ۱۹۵۴ توسط جبهه آزادیبخش ملی (FLN) آغاز شد . فرانسه دهها هزار سرباز به الجزایر اعزام کرد و جنگ به جنایات جنگی گسترده علیه غیرنظامیان انجامید. شکنجه، بمباران غیرنظامیان و جابهجایی اجباری جمعیت از سوی ارتش فرانسه گزارش شده است. در پاسخ، FLN نیز تاکتیکهای چریکی و شهری را به کار گرفت. در سال ۱۹۵۸، شارل دوگل به قدرت بازگشت و روند مذاکره را آغاز کرد. پس از ماهها مذاکره، توافقنامه اویان در ۱۸ مارس ۱۹۶۲ امضا شد . در یک همهپرسی در ۱ ژوئیه ۱۹۹۲، الجزایریها با بیش از ۹۹ درصد آرا به استقلال رأی دادند، و دو روز بعد، در ۵ ژوئیه ۱۹۶۲، استقلال الجزایر رسماً اعلام شد . جنگ ۳۰۰,۰۰۰ تا ۱,۵۰۰,۰۰۰ کشته الجزایری برجای گذاشت و نزدیک به یک میلیون فرانسوی (پید-نوار و هوارکیها) مجبور به ترک کشور شدند . دوران معاصر (۱۹۶۲ تا کنون) احمد بن بلا در سپتامبر ۱۹۶۳ به عنوان نخستین رئیسجمهور الجزایر مستقل انتخاب شد . در ژوئن ۱۹۶۵، هواری بومدین در یک کودتای نظامی بدون خونریزی قدرت را به دست گرفت و رژیمی با نفوذ قوی نظامی تأسیس کرد . بومدین نفت و گاز را ملی کرد و از درآمد حاصل از آن برای صنعتیسازی و رفاه اجتماعی استفاده کرد. پس از مرگ بومدین در ۱۹۷۸، شاذلی بن جدید روی کار آمد . اما در دهه ۱۹۸۰، کاهش قیمت نفت و نارضایتی از حکومت تکحزبی، کشور را با بحران مواجه کرد. دهه سیاه (۱۹۹۱-۲۰۰۲): در ژانویه ۱۹۹۲، ارتش روند انتخاباتی را که قرار بود جبهه نجات اسلامی (FIS) (حزب اسلامگرا) پیروز شود، لغو کرد. این اقدام منجر به جنگ داخلی ده ساله بین دولت و گروههای شبهنظامی اسلامگرا شد که حدود ۲۰۰,۰۰۰ کشته برجای گذاشت . اصلاحات و ثبات نسبی: عبدالعزیز بوتفلیقه در سال ۱۹۹۹ روی کار آمد و جنگ داخلی را با ابتکار «آشتی ملی» پایان داد . او همچنین برای سه دوره دیگر (۲۰۰۴، ۲۰۰۹، ۲۰۱۴) با تغییر قانون اساسی برای حذف محدودیت دورهها، مجدداً انتخاب شد . اعتراضات و تغییرات اخیر: در سال ۲۰۱۹، اعتراضات گسترده «الحراک» پس از اعلام نامزدی بوتفلیقه برای یک دوره پنجم، او را مجبور به استعفا کرد . از آن زمان تا ۲۰۲۶، شناسایی رئیسجمهور دائمی متوقف شده و سیاست کشور تحت فشار شدید نظامی اداره میشود و حفتر حاکمیت نظامی را اعمال میکند .
دین و مذهب در الجزایر
اسلام: دین رسمی و هویت ملی بر اساس قانون اساسی الجزایر، اسلام دین رسمی کشور است و حدود ۹۹ درصد از جمعیت جزایر را مسلمانان تشکیل میدهند . اکثریت قریب به اتفاق این مسلمانان پیرو مذهب اهل سنت هستند . دولت الجزایر اسلام را نه تنها یک اعتقاد دینی، بلکه جزئی جداییناپذیر از هویت ملی و سیاسی کشور میداند و فضای عمومی جامعه به شدت تحت تأثیر ارزشهای اسلامی است . اقلیتهای اسلامی: اباضیها اگرچه بیش از ۹۷ درصد جمعیت مسلمان الجزایر را سنیها تشکیل میدهند، اما یک اقلیت قابل توجه از مسلمانان اباضی در کشور زندگی میکنند. اباضیها عمدتاً در منطقه دره مزاب (M'zab Valley) و شهرهای اطراف آن مانند غردایه سکونت دارند و حدود ۱.۳ درصد از جمعیت کشور را شامل میشوند . مسیحیت: اقلیتی تحت فشار پیش از استعمار فرانسه و به ویژه در دوران روم باستان، منطقهٔ الجزایر امروزی یکی از مراکز مهم مسیحیت (با شخصیتهایی مانند سنت آگوستین) بود. اما امروزه مسیحیان اقلیتی بسیار کوچک در الجزایر هستند. تخمین زده میشود که حدود ۱۵۰,۰۰۰ تا ۱۵۶,۰۰۰ مسیحی در الجزایر زندگی میکنند که حدود ۰.۳ درصد از جمعیت کشور را تشکیل میدهد . اکثریت این مسیحیان را پروتستانهای انجیلی تشکیل میدهند و تعداد کاتولیکها (عمدتاً خارجیان مقیم الجزایر) حدود ۸,۰۰۰ نفر تخمین زده میشود . بخش قابل توجهی از مسیحیان الجزایر، به ویژه پروتستانها، در منطقه کابیلی (Kabylie) متمرکز شدهاند . وضعیت مسیحیان در الجزایر با چالشهای جدی مواجه است. بر اساس گزارشهای بینالمللی، آنها با محدودیتهای شدید قانونی و اجتماعی روبرو هستند : قانون منع تبلیغ: قانون سال ۲۰۰۶ (Ordinance 06-03) عملاً فعالیتهای تبلیغی غیرمسلمانان و تغییر دین از اسلام به مسیحیت را محدود و در برخی موارد جرم تلقی میکند. تعطیلی کلیساها: در سالهای اخیر دهها کلیسای پروتستان تعطیل شدهاند. بر اساس برخی گزارشها، بیش از ۵۰ کلیسای پروتستان از جمله ۴۷ کلیسای متعلق به کلیسای پروتستان الجزایر بسته شدهاند . عدم به رسمیت شناختن: کلیسای پروتستان الجزایر که از سال ۱۹۷۴ به رسمیت شناخته شده بود، موفق به دریافت مجوز قانونی جدید تحت قوانین سختگیرانهتر نشده است . فشار اجتماعی و قانونی: مسیحیان، به ویژه آنهایی که از اسلام به مسیحیت گرویدهاند، با خطر آزار و اذیت از سوی خانواده و جامعه، بازجویی توسط پلیس و حتی پیگرد قانونی و زندان مواجه هستند . سایر ادیان جامعهٔ تاریخی یهودی الجزایر که روزگاری حدود ۲ درصد از جمعیت را تشکیل میداد، پس از استقلال کشور در سال ۱۹۶۲ تقریباً به طور کامل مهاجرت کرد و اکنون جمعیت ناچیزی دارد . فضای کلی مذهبی و روابط بینالادیانی با وجود چالشهای ذکر شده، الجزایر در تلاش است چهرهای از تساهل مذهبی را به نمایش بگذارد. سفری تاریخی از سوی پاپ لئو چهاردهم در آوریل ۲۰۲۶ به الجزایر (اولین سفر یک پاپ به این کشور) با هدف گفتوگوی بینالادیانی و بزرگداشت یادبود راهبان تیبیرین (که در جنگ داخلی دهه ۱۹۹۰ به شهادت رسیدند) انجام شد . با این حال، گزارشهای مستقل حاکی از آن است که آزادی مذهبی برای اقلیتها به طور کامل تضمین نشده و فشار بر آنها به ویژه در سالهای اخیر افزایش یافته است .
تقسیمات کشوری در الجزایر
الجزایر در سال ۲۰۲۶ دستخوش بزرگترین تغییرات تقسیمات کشوری خود از چهار دهه پیش تا کنون شده است. این اصلاحات با هدف نزدیکتر کردن دولت به مردم، بهبود خدمات عمومی و کاهش اختلافات منطقهای در بخشهای مرتفع فلاتها (Hauts Plateaux) و جنوب کشور انجام شده است. سطوح تقسیمات کشوری ساختار اداری الجزایر از سه سطح اصلی تشکیل شده است. در بالاترین سطح، ۶۹ استان (Wilaya) قرار دارند. هر استان به چندین شهرستان (Daïra) تقسیم میشود که تعداد آنها بیش از ۵۴۰ عدد است. در پایینترین سطح، ۱,۵۴۱ شهرداری (Commune) قرار دارد که کوچکترین واحد اداری کشور محسوب میشود. طبق قانون شماره ۲۶-۰۶ مورخ ۴ آوریل ۲۰۲۶، تقسیمات جدید کشور رسماً ابلاغ شده و فرآیند انتقال اختیارات حداکثر تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶ تکمیل خواهد شد. از ۴۸ به ۶۹ استان: تحولی چهل ساله آخرین تقسیمات پیشین الجزایر به سال ۱۹۸۴ بازمیگشت که کشور را به ۴۸ استان تقسیم کرده بود. در تغییرات جدید، ۱۱ حوزهٔ اداری (circonscriptions administratives) به درجهٔ استان کامل ارتقا یافتهاند. این ارتقا شامل بیش از ۲.۵ میلیون نفر جمعیت میشود و ۴۰ شهرستان (دائره) و ۱۰۸ شهرداری را تحت تأثیر قرار داده است. استانهای مهم و پرجمعیت الجزیره (Alger) پایتخت و بزرگترین شهر کشور است که مرکز سیاسی و اقتصادی محسوب میشود. وهران (Oran) دومین شهر بزرگ، به عنوان پایتخت موسیقی رای و قطب صادراتی شناخته میشود. قسنطینه (Constantine) شهر پلهای معلق و مرکز فرهنگی شرق کشور است. عنابه (Annaba) قطب صنعتی و بندر مهم شرق کشور به شمار میرود. سطیف (Sétif) مرکز تجاری مناطق مرتفع و تلمسان (Tlemcen) نگین معماری اسلامی-اندلسی است. شهرها (مراکز استانها) هر استان دارای یک مرکز (chef-lieu) به عنوان شهر اصلی آن استان است. مهمترین شهرهای الجزایر عبارتند از: الجزیره (Algiers) پایتخت و بزرگترین شهر کشور با معماری سفید بر دامنه تپههای مشرف به مدیترانه؛ وهران (Oran) دومین شهر بزرگ، بندر مهم غرب و قطب موسیقی رای؛ قسنطینه (Constantine) شهر پلهای معلق در دل صخرههای عمیق؛ عنابه (Annaba) بندر شرق، نزدیک به خرابههای رومی هیپو رژیوس؛ سیدی بلعباس (Sidi Bel Abbès) مرکز نظامی تاریخی؛ بسکره (Biskra) دروازه صحرا با نخلستانهای معروف؛ و تامنراست (Tamanrasset) قلب صحرا در دل کوهستان هوگار. دورهٔ انتقالی (۲۰۲۶) با توجه به ابعاد گستردهٔ این اصلاحات، قانونگذار یک دورهٔ انتقالی پیشبینی کرده است. تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶، استانهای مادر همچنان امور اداری و مالی استانهای تازهتأسیس را مدیریت میکنند تا اختلالی در خدمات عمومی ایجاد نشود. در این دوره، والیان (فرمانداران) استانهای مادر مسئول اجرای بودجههای مصوب سال ۲۰۲۶ برای کل مناطق تحت مدیریت خود هستند. پس از اتمام دورهٔ انتقال، استانهای جدید دارای بودجه مستقل، مجلس استانی و مدیریتهای کامل استانی خواهند بود. هدف از این بازتقسیم این اصلاحات چهار هدف اصلی را دنبال میکند. نخست، نزدیک کردن دولت به مردم است؛ برخی از شهرهای الجزایر صدها کیلومتر از مرکز استان خود فاصله داشتند و با ارتقای این حوزهها به استان، امور اداری به زیستگاه مردم نزدیکتر میشود. دوم، کاهش نابرابری منطقهای است؛ تمرکز منابع و توسعه در شمال کشور در حالی رخ میدهد که مناطق فلات مرتفع و جنوب از محرومیت رنج میبرند. سوم، بهبود خدمات عمومی است؛ با افزایش تعداد واحدهای اداری، ارائهٔ خدمات بهداشتی، آموزشی و زیرساختی به نواحی دورافتاده تسهیل میشود. چهارم، توسعهٔ متوازن است؛ ایجاد مناطق صنعتی و زیرساختهای جدید در استانهای تازهتأسیس، زمینه را برای مهاجرت معکوس از شمال شلوغ به مناطق داخلی فراهم میکند.
اقتصاد در الجزایر
اقتصاد الجزایر در سالهای اخیر با تکیه بر درآمدهای نفتی و گازی و همزمان با تلاش برای کاهش وابستگی به این منابع، مسیر رشدی نسبتاً پایداری را طی کرده است. الجزایر سومین اقتصاد بزرگ آفریقا و چهارمین اقتصاد بزرگ جهان عرب محسوب میشود. تولید ناخالص داخلی و رشد اقتصادی بر اساس آخرین برآوردها، تولید ناخالص داخلی (GDP) الجزایر در سال ۲۰۲۴ حدود ۲۶۰ میلیارد دلار بوده و پیشبینی میشود در سال ۲۰۲۶ به حدود ۲۷۵ میلیارد دلار برسد. نرخ رشد اقتصادی واقعی کشور روندی صعودی داشته است. پس از رشد ۳.۴ درصدی در سال ۲۰۲۵، پیشبینی میشود این نرخ در سال ۲۰۲۶ به ۳.۸ درصد برسد. این رقم بالاتر از میانگین جهانی (که حدود ۳.۱ درصد برآورد شده) است و نشاندهندهٔ «تحرک اقتصادی قویتر از انتظار» در الجزایر میباشد. بخش انرژی: ستون اصلی اقتصاد بخش هیدروکربنها (نفت و گاز) همچنان موتور محرک اقتصاد الجزایر است. این کشور یکی از ۱۰ صادرکننده برتر گاز طبیعی در جهان است و دارای سه خط لوله گاز است که آن را به اروپا متصل میکند. پس از بحران انرژی ناشی از درگیریهای ژئوپلیتیک، الجزایر به عنوان یک تأمینکننده جایگزین و قابل اعتماد برای اروپا مطرح شده است. صادرات گاز الجزایر از طریق خط لوله به اتحادیه اروپا در ژانویه ۲۰۲۶ نسبت به دسامبر قبل ۲۲ درصد افزایش یافته است. اسپانیا و ایتالیا به ترتیب با تأمین ۲۹ و ۳۰ درصد از نیاز خود از الجزایر، بزرگترین مقاصد صادراتی گاز این کشور هستند. معادن: پتانسیل عظیم با سرمایهگذاری کلان بخش معدن الجزایر پتانسیل بالایی دارد و این کشور در رتبه ۳ برتر آفریقا از نظر ذخایر معدنی قرار دارد. نکته مهم این است که ۶۰ درصد از территории معدنی کشور هنوز اکتشاف نشده باقی مانده است. از مهمترین پروژههای معدنی الجزایر میتوان به موارد زیر اشاره کرد: معدن سنگ آهن غار جبیله (Gara Djebilet): این معدن با ذخیرهای بالغ بر ۳.۵ میلیارد تن سنگ آهن، در زمره ۱۰ معدن بزرگ جهان قرار دارد. سالانه ۵۰ میلیون تن سنگ آهن از این معدن استخراج خواهد شد و ۲۸ میلیارد دلار سرمایهگذاری در آن صورت گرفته است. فسفات: الجزایر دارای ۸۴۰ میلیون تن ذخیره قابل استخراج فسفات با پتانسیل زمینشناسی ۳.۵ میلیارد تن است. ۳ میلیارد دلار سرمایهگذاری داخلی برای تبدیل سنگهای فسفات در پروژه تبسه اختصاص یافته است. نکته قابل توجه: ۱۲,۸۴۳ پروژه سرمایهگذاری در الجزایر بین سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ به ثبت رسیده است که ۸۱ درصد آنها در بخشهای استراتژیک صنعت، حمل و نقل، ساختمان و کشاورزی متمرکز بوده است. این سرمایهگذاریها زمینهساز ایجاد ۳۱۶,۰۰۰ شغل جدید شده است. تجارت خارجی: تلاش برای تنوعبخش الجزایر در حال اجرای یک کمپین بزرگ صادرات کالاهای غیرنفتی است. در آوریل ۲۰۲۶، این کشور یک عملیات صادراتی هماهنگ شامل ۳۵ محموله از ۱۳ استان به ۱۹ کشور جهان (اروپا، آفریقا و آمریکا) را آغاز کرد. کالاهای صادراتی شامل: مصالح ساختمانی (سیمان، clinker، فولاد) محصولات کشاورزی (گوجه فرنگی، خرما، لبنیات) محصولات صنعتی (مواد شوینده، قطعات خودرو، سرامیک) تولید دارو: صدرنشین آفریقا الجزایر بزرگترین تولیدکننده دارو در آفریقا است و یک سوم از کل تأسیسات داروسازی این قاره در الجزایر قرار دارد. این کشور با ۲۳۳ واحد تولیدی، ۸۳ درصد از نیاز داخلی دارو را تأمین میکند. ارزش تولیدات دارویی الجزایر در سال ۲۰۲۴ به ۴ میلیارد دلار رسیده است. کشاورزی: امنیت غذایی در اولویت دولت الجزایر بر افزایش سطح زیر کشت و رسیدن به خودکفایی در محصولات اساسی تمرکز کرده است. برنامه آبیاری یک میلیون هکتار زمین جدید تا سال ۲۰۳０ در دست اجراست. ارزش تولیدات کشاورزی در سال ۲۰۲۴ به ۳۷ میلیارد دلار رسید. هدفگذاری برای تولید غلات، رسیدن به ۶.۲ میلیون تن تا سال ۲۰۲۸ است. بخش کشاورزی در سال ۲۰۲۵ رشد ۶.۱ درصدی و بخش صنعت رشد ۵.۲ درصدی را تجربه کردهاند که نشانههای محکمی از ثبات و پویایی فعالیتهای غیرنفتی است. بازار کار و نرخ تورم نرخ بیکاری در الجزایر روند کاهشی داشته و در سال ۲۰۲۵ به ۱۱.۶۳ درصد رسیده است و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۲۷ به ۱۱ درصد کاهش یابد. نرخ تورم نیز در سال جاری حدود ۲.۸ درصد کنترل شده است. چشمانداز اقتصادی اقتصاد الجزایر با اجرای سیاستهای تنوعبخش، سرمایهگذاری کلان در معادن، رشد بخش داروسازی و کشاورزی همراه با حفظ جایگاه خود به عنوان تأمینکننده اصلی انرژی اروپا، مسیر تحول از یک اقتصاد تکمحصولی به سمت ساختاری متنوعتر را با موفقیت دنبال میکند.
ارتش و نظام در الجزایر
نیروهای مسلح الجزایر با نام رسمی ارتش ملی خلق (ANP - Armée Nationale Populaire) شناخته میشوند. این ارتش که از دل ارتش آزادیبخش ملی (ALN) که در جنگ استقلال علیه فرانسه جنگید، شکل گرفته است، امروز به یکی از قدرتمندترین و مجهزترین نیروهای نظامی در آفریقا و جهان عرب تبدیل شده است . ساختار و یگانها: نیروهای مسلح الجزایر از چندین بخش اصلی تشکیل شده است: نیروی زمینی: بزرگترین بخش ارتش نیروی هوایی: مجهز به جنگندههای مدرن روسی نیروی دریایی: مسئول تأمین امنیت خط ساحلی ۱,۶۰۰ کیلومتری ژاندارمری ملی: نیروی مسئول حفظ نظم عمومی در مناطق روستایی و مرزی گارد جمهوری: محافظت از نهادهای عالی کشور حضور و فعالیتهای بینالمللی اگرچه الجزایر رسماً سیاست خارجی "غیرمداخلهجویانه" را دنبال میکند، اما در سالهای اخیر حضوری فعالانهتر در منطقه داشته است. این کشور با استفاده از ناوگان هوایی خود، پروازهایی را به مقاصد مختلف از جمله نیجر و کشورهای آمریکای لاتین انجام میدهد که به عنوان پشتیبانی لجستیکی از متحدین و فعالیتهای اقتصادی تلقی میگردد . اصلی ترین پایگاههای هوایی عبارتند از: قاعده عین وساره (Ain Oussera): واقع در ۱۵۰ کیلومتری جنوب الجزیره، یکی از مهمترین مراکز استقرار جنگندههای مدرن Su-30 پایگاه ام البواقی (Oum El Bouaghi): در شرق کشور، میزبان اسکادرانهای هوایی پایگاه بوسفر (Bou Sfer): در استان وهران، در ۳ کیلومتری شمال بوسفر واقع شده و یک پایگاه نظامی هوایی فعال است تجهیزات و قدرت نظامی الجزایر در سالهای اخیر یک برنامه گسترده و پرهزینه برای نوسازی تجهیزات نظامی خود به اجرا گذاشته است. روسیه تأمینکننده اصلی تسلیحات الجزایر است و حدود ۷۳ درصد از واردات تسلیحاتی الجزایر بین سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ از روسیه بوده است . جنگندههای مدرن: مهمترین دستاورد الجزایر در سالهای اخیر، دریافت جنگندههای پیشرفته از روسیه است: Su-57: نخستین جنگنده نسل پنجم (پنهانکار) در کل قاره آفریقا. الجزایر به عنوان اولین خریدار خارجی این جنگنده، گامی بزرگ در جهت برتری هوایی در منطقه برداشته است . Su-35: جنگنده فوقمانورپذیر نسل ۴++ Su-30 و MiG-29: قبلاً در اختیار الجزایر بوده و نوسازی شدهاند بودجه نظامی: رکورد تاریخی بودجه نظامی الجزایر در سال ۲۰۲۶ به یک رکورد تاریخی دست یافته و به نظر میرسد که این کشور در حال تثبیت جایگاه خود به عنوان یک قدرت منطقهای است. طبق آخرین گزارشها، بودجه مصوب برای وزارت دفاع ملی در سال ۲۰۲6 برابر با ۲۷ میلیارد دلار است که حدود ۲۰ درصد از کل بودجه عمومی کشور (۱۳۱ میلیارد دلار) را به خود اختصاص میدهد . این بودجه عظیم، الجزایر را در ردیف بیست کشور اول جهان از نظر هزینههای نظامی قرار میدهد . دولت این هزینهها را پاسخی به "محیط منطقهای ناپایدار"، تهدیدات مرزی در منطقه ساحل و همچنین رقابتهای ژئوپلیتیک در مدیترانه توجیه میکند . خدمت سربازی: اجباری و طولانی الجزایر یکی از کشورهایی است که همچنان سربازی اجباری را برای مردان حفظ کرده است. بر اساس آخرین قوانین: مدت خدمت: ۱۲ ماه مشمولان: مردان ۱۹ تا ۳۰ ساله این قانون نشاندهنده رویکرد امنیتی دولت در قبال تهدیدات داخلی و خارجی و همچنین تأمین نیروی انسانی مورد نیاز برای ارتش بزرگ خود است.
قوم و نژاد در الجزایر
ترکیب قومی الجزایر کشوری با ترکیب قونی نسبتاً یکدست است. بیش از ۹۹ درصد جمعیت کشور را آمیزهای از عربها و بربرها (آمازیغ) تشکیل میدهند. تمایز دقیق بین این دو گروه از نظر آماری دشوار است، زیرا قرنها آمیختگی و ازدواجهای میانقومی مرزهای مشخص را از بین برده است. بر اساس برآوردهای موجود، حدود ۷۵ تا ۸۵ درصد از جمعیت الجزایر خود را عرب میدانند و حدود ۱۵ تا ۲۵ درصد نیز بربر هستند. نکته جالب اینجاست که بسیاری از الجزایریهایی که امروز خود را عرب مینامند، در اصل ریشههای بربری دارند؛ اما پس از قرنها تعامل فرهنگی و زبانی با جهان عرب، هویت عربی را پذیرفتهاند. بربرها (آمازیغ): بومیان اصلی سرزمین بربرها ساکنان اصلی و بومی الجزایر پیش از ورود اعراب هستند. آنها عمدتاً در مناطق کوهستانی و دورافتاده زندگی میکنند؛ جاهایی که توانستهاند زبان و فرهنگ خود را حفظ کنند. مهمترین مناطق بربرنشین الجزایر عبارتند از: کابیلی (Kabylie) در شمال شرق کشور، نزدیک شهرهای بجایه و تیزی وزو – این منطقه بزرگترین و پرجمعیتترین منطقه بربرنشین است. اوراس (Aurès) در شرق کشور، نزدیک شهر باتنه. دره مزاب (M'zab Valley) در جنوب، نزدیک شهر غردایه – این منطقه مرکز بربرهای اباضی است. هوگار (Hoggar) در جنوب عمیق، نزدیک تامنراست – محل زندگی قوم طوارق. مناطق صحرایی غرب مانند اطراف بشار و تندوف. اقلیتهای کوچک حدود کمتر از یک درصد از جمعیت الجزایر را اقلیتهای دیگر تشکیل میدهند. مهمترین آنها عبارتند از: اروپاییها که عمدتاً فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیاییتبار هستند. پس از استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲، اکثریت قریب به اتفاق آنها کشور را ترک کردند و جمعیت بسیار ناچیزی باقی ماندند. ترکها که بازماندگان دوران حکومت عثمانی هستند. آفریقاییان زیرصحرایی که جوامع کوچکی در جنوب کشور دارند. زبانهای رایج تنوع قومی در الجزایر در زبانهای آن نیز منعکس شده است. زبانهای رسمی کشور عربی و آمازیغ هستند. عربی مدرن (فصیح) زبان رسمی و اداری و زبان آموزش در مدارس است. آمازیغ از سال ۲۰۱۶ به عنوان دومین زبان رسمی شناخته شده است. این زبان گویشهای مختلفی دارد: قبائلی در منطقه کابیلی، شاوی در منطقه اوراس، مزابی در دره مزاب، و توارقی (تماشق) در جنوب. زبانهای پرکاربرد دیگر: فرانسوی زبان دوم قدرتمند و بدون رسمیت است. حدود یکسوم از جمعیت الجزایر به فرانسوی صحبت میکنند. فرانسوی همچنان در آموزش عالی، تجارت، رسانهها و فضای علمی کاربرد گسترده دارد. عربی الجزایری (دارجه) گویش محلی عربی است که زبان اصلی ارتباط روزمره مردم محسوب میشود. هویت و سیاست زبانی از زمان استقلال، الجزایر سیاست عربسازی را در پیش گرفته است تا ریشههای اسلامی و عربی خود را تقویت کند. این سیاست با مقاومت قابل توجهی از سوی جوامع بربر مواجه شد؛ تا اینکه در سال ۲۰۰۲ زبان آمازیغ به عنوان «زبان ملی» و در سال ۲۰۱۶ به عنوان زبان رسمی به رسمیت شناخته شد. با این حال، جایگاه واقعی زبان آمازیغ در سیستم آموزشی هنوز با رسمیت قانونی آن فاصله دارد. این زبان در مدارس ابتدایی فقط به عنوان یک درس اختیاری و تنها از پایه چهارم ارائه میشود. عربی و فرانسوی همچنان سلطه بیچون و چرایی در نظام آموزشی و اداری دارند.
گردشگری و سفر در الجزایر
چرا به الجزایر سفر کنیم؟ الجزایر یکی از بکرترین و دستنخوردهترین مقاصد گردشگری در شمال آفریقا است. برخلاف همسایگان پرمسافر خود (مراکش و تونس)، اینجا خبر از شلوغی تورهای انبوه گردشگری نیست. در عوض، با خرابههای رومی در سطح جهانی، کویرهای بیکران صحرا، شهرهای سفیدپوش مدیترانهای و مهماننوازی اصیل صحراگردان روبرو میشوید. بهترین زمان سفر بهار (فروردین تا اردیبهشت) و پاییز (مهر تا آبان) بهترین فصلها برای سفر به تمام مناطق الجزایر هستند. هوا در شمال معتدل و دلپذیر و در جنوب (صحرا) گرمای طاقتفرسا ندارد. تابستان (تیر تا شهریور): فقط برای تفریحات ساحلی در شمال مناسب است. سفر به صحرا در این فصل کاملاً خطرناک و طاقتفرساست. زمستان (دی تا اسفند): برای سفر به شمال بارانی اما معتدل، برای کویر روزها معتدل و شبها بسیار سرد. مهمترین جاذبههای گردشگری میراث جهانی یونسکو الجزایر هفت اثر ثبتشده در فهرست میراث جهانی یونسکو دارد: تیمگاد (Timgad): خرابههای یک شهر رومی که به «پمپئی آفریقا» معروف است. این شهر با طرح شطرنجی و ستونهای بلند، یکی از بهترین نمونههای حفظشده معماری رومی در جهان است. جمیله (Djemila): یکی دیگر از آثار باشکوه رومی با معابد، کلیساها و طاقهای پیروزی که در دل کوهستانهای شمال شرق قرار دارد. تیپازا (Tipaza): بقایای باستانی فنیقی-رومی در کنار ساحل مدیترانه، با چشماندازی تماشایی از دریا. قصبه الجزیره (Casbah of Algiers): بافت تاریخی پایتخت با خانههای سفید، کوچههای تنگ و پلکانی، مساجد قدیمی و کاخهای دوران عثمانی. دره مزاب (M'zab Valley): معماری منحصربهفرد اباضیها در شهر غردایه، با مساجد و خانههایی که به شکل قلعه ساخته شدهاند. تاسیلی ناجر (Tassili N'Ajjer): پارک ملی در جنوب با ۱۵,۰۰۰ نقش و نگار صخرهای پیش از تاریخ که برخی از آنها بیش از ۱۰,۰۰۰ سال قدمت دارند. شهرهای تاریخی در شمال الجزیره (Algiers): پایتخت سفید بر دامنه تپههای مشرف به مدیترانه. بازدید از قصبه تاریخی، مسجد جامع کبیر، کلیسای نوتردام آفریقا و خیابانهای فرانسوی-مدرن را از دست ندهید. قسنطینه (Constantine): شهر پلهای معلق که بر فراز صخرههای عمیق بنا شده است. پل معلق سیدی مسید و پلهای قدیمی، چشماندازی تماشایی خلق کردهاند. وهران (Oran): دومین شهر بزرگ کشور، با معماری فرانسوی، بندر تاریخی و قلعه سانتا کروز مشرف به دریا. وهران همچنین زادگاه موسیقی رای است. تلمسان (Tlemcen): نگین معماری اسلامی-اندلسی با مسجد جامع کبیر، آرامگاه سیدی بومدیان و پارکهای زیبا. عنابه (Annaba): بندر شرق کشور، نزدیک به خرابههای رومی هیپو رژیوس؛ زادگاه سنت آگوستین. مناطق کویری و ماجراجویی تیمیمون (Timimoun): واحه شگفتانگیزی در دل صحرا با خانههای گلی قرمز رنگ، نخلستانهای سرسبز و دریاچه نمک صورتی. برای سندبوردینگ (شنسواری) و موتورسواری در بیابان بسیار مناسب است. تامنراست (Tamanrasset): قلب صحرا در کوهستان هوگار. از اینجا میتوان به اسکریم (Assekrem) سفر کرد؛ فلاتی مرتفع با چشماندازی تماشایی از غروب و طلوع آفتاب بر فراز قلههای سنگی. بنی عباس (Beni Abbès): واحه سفید با قلعه قدیمی و کویرهای بکر. جانت (Djanet): دروازه تاسیلی ناجر، بهترین پایگاه برای کشف نقوش صخرههای باستانی. وضعیت امنیتی سطح خطر تروریسم و آدمربایی در برخی مناطق الجزایر بالا ارزیابی میشود. لطفاً نکات زیر را جدی بگیرید: از سفر به مناطق مرزی با لیبی، نیجر، مالی، موریتانی و تونس جداً خودداری کنید. در مناطق جنوبی (صحرا) حتماً همراه با راهنمای محلی مجاز و با هماهنگی نیروهای امنیتی سفر کنید. از توقف در مناطق خلوت و دورافتاده ساحلی حتی در روز پرهیز کنید. همیشه هوشیار باشید و اخبار امنیتی روز را دنبال کنید. از جاده دور از شهر حرکت نکنید و شبها در شهرها بمانید. حمل و نقل داخلی هواپیما: بهترین گزینه برای سفر بین شمال و جنوب (مثلاً الجزیره به تامنراست یا جانت) است. شرکت هواپیمایی ملی الجزایر (Air Algérie) پروازهای منظمی دارد. قطار: شبکه ریلی شمال کشور (از الجزیره به وهران، قسنطینه و عنابه) نسبتاً مدرن و قابل قبول است. قطارهای شبانه نیز وجود دارند. اتوبوس: ارزانترین گزینه برای سفرهای بینشهری. شرکتهایی مانند «سوگرال» (SOUGREL) اتوبوسهای نسبتاً مدرن دارند. تاکسی: تاکسیهای زرد در شهرها با استفاده از تاکسیمتر یا توافق نرخی با راننده (قبل از حرکت) کار میکنند. تاکسیهای بینشهری (تاکسی جمعی) گزینه سریعتری نسبت به اتوبوس هستند. پول و پرداخت نکته بسیار مهم: کارتهای بانکی خارجی (ویزا، مسترکارت) تقریباً در هیچ جای الجزایر پذیرفته نمیشوند. همراه داشتن پول نقد به یورو یا دلار برای کل سفر ضروری است. تعویض پول باید فقط در صرافیهای مجاز (Bureaux de Change) یا بانکها انجام شود. دستگاههای خودپرداز فقط برای برداشت پول از حسابهای محلی کار میکنند. زبان و ارتباطات زبانهای رسمی عربی و آمازیغ هستند، اما فرانسوی به طور گسترده در هتلها، رستورانها و اماکن توریستی صحبت میشود. انگلیسی بسیار محدود است و بهتر است چند عبارت کلیدی به فرانسوی یاد داشته باشید. سیمکارت محلی: شرکتهای Mobilis، Djezzy و Ooredoo در فرودگاه و دکهها قابل تهیه است. اینترنت در هتلها و کافههای بزرگ در دسترس است اما سرعت در مناطق جنوبی پایین میآید. پوشش و رفتار فرهنگی الجزایر یک کشور اسلامی است. رعایت نکات زیر ضروری است: پوشش زنان: پوشش محافظهکارانه (پوشاندن شانهها، زانوها و بازوها) در اماکن عمومی توصیه میشود. در مساجد و مناطق مذهبی، روسری برای زنان الزامی است. ماه رمضان: در این ماه، خوردن، آشامیدن و کشیدن سیگار در ملأ عام حتی برای غیرمسلمانان توهین به ارزشهای محلی محسوب میشود و باید از آن پرهیز کرد. عکاسی: از پرسنل نظامی و تأسیسات دولتی عکاسی نکنید. احترام به بزرگترها و مهماننوازی بخشی از فرهنگ الجزایری است. با احترام رفتار کنید. بیمه و سلامت کیفیت مراکز درمانی عمومی با استانداردهای اروپایی فاصله دارد. در مناطق جنوبی، تسهیلات پزشکی بسیار محدود است. داشتن بیمه مسافرتی معتبر که هزینههای درمان، بستری و تخلیه اضطراری (با هلیکوپتر به شمال یا به اروپا) را پوشش دهد، ضروری است. آب آشامیدنی: آب لولهکشی در شهرها قابل مصرف است اما برای احتیاط بیشتر، آب بطری شده بنوشید. واکسنهای توصیهشده: هپاتیت A و B، حصبه، کزاز. برای سفر به جنوب (مالاریا)، مشورت با پزشک ضروری است. شمارههای ضروری شماره پلیس ۱۷، آتشنشانی ۱۴، آمبولانس ۱۵ و ژاندارمری ۱۰۵۵ است.
تحصیل در الجزایر
ساختار آموزش عالی آموزش عالی در الجزایر از ساختار سه مرحلهای (LMD) پیروی میکند که با استانداردهای اروپایی هماهنگ است: دوره لیسانس (Licence): این دوره معمولاً ۳ سال طول میکشد و معادل ۱۸۰ واحد ECTS است. دانشجویان پس از گذراندن دروس عمومی و تخصصی، مدرک لیسانس دریافت میکنند. دوره ارشد (Master): این دوره ۲ سال به طول میانجامد و ۱۲۰ واحد ECTS دارد. دانشجویان در این مقطع تخصص خود را عمیقتر میکنند. دوره دکترا (Doctorat): این دوره معمولاً ۳ سال زمان میبرد و به تحقیقات علمی پیشرفته اختصاص دارد. دانشگاههای مهم الجزایر دارای بیش از ۹۰ دانشگاه و مؤسسه آموزش عالی در استانهای مختلف کشور است. مهمترین دانشگاههای این کشور عبارتند از: دانشگاه الجزیره ۱ (بن یوسف بن خده): قدیمیترین و معتبرترین دانشگاه الجزایر که در پایتخت قرار دارد. دانشگاه علوم و فناوری هواری بومدین (USTHB): قطب اصلی علوم پایه و مهندسی در باب الزوار، الجزیره. دانشگاه منتوری قسنطینه: یکی از بزرگترین و معتبرترین دانشگاههای شرق کشور. دانشگاه وهران ۱ (احمد بن بله): قطب علمی غرب کشور. دانشگاه تلمسان: یکی از مراکز مهم آموزش عالی با سابقه طولانی. زبان آموزش زبان اصلی آموزش در دانشگاههای الجزایر فرانسوی است، به ویژه در رشتههای مهندسی، علوم پایه و پزشکی. زبان عربی نیز در رشتههای علوم انسانی، ادبیات و الهیات کاربرد دارد. در مقاطع تحصیلات تکمیلی، از زبان انگلیسی نیز گاهی استفاده میشود، اما هنوز فراگیر نیست. فرصتهای تحصیلی برای دانشجویان بینالمللی الجزایر در سالهای اخیر گامهای جدی برای جذب دانشجویان خارجی برداشته است. برنامه «Study in Algeria» که در فوریه ۲۰۲۶ دومین دوره ثبتنام خود را آغاز کرد، یک پلتفرم دیجیتال برای ثبتنام دانشجویان بینالمللی است . این برنامه با هدف «مدرنسازی دانشگاه، بهبود عملکرد و تنوعبخشیدن به منابع مالی» طراحی شده است . در اولین دوره این برنامه، بیش از ۲,۰۰۰ درخواست ثبت شد و از میان آنها ۴۱۵ دانشجو از کشورهای آفریقایی، اروپایی و آسیایی پذیرفته شدند . دانشجویان در چارچوب قراردادی با دانشگاههای الجزایر پذیرش میشوند که تعهدات دو طرف را شفاف تعریف میکند . هزینه تحصیل و زندگی شهریه دانشگاههای دولتی برای دانشجویان الجزایری بسیار ناچیز یا رایگان است. برای دانشجویان بینالمللی، برنامه «Study in Algeria» با تعرفههای رقابتی طراحی شده است . جدیدترین تسهیلات برای دانشجویان خارجی، راهاندازی سیستم پرداخت الکترونیک از راه دور در آوریل ۲۰۲۶ است که فرآیند پرداخت شهریه را برای دانشجویان بینالمللی ساده میکند . علاوه بر برنامه قراردادی، الجزایر برنامه بورسیه نیز برای دانشجویان خارجی، به ویژه دانشجویان آفریقایی و عرب، ارائه میدهد . نکات مهم برای دانشجویان خارجی زبان: تسلط به زبان فرانسوی برای اکثر رشتهها ضروری است. برخی دانشگاهها دورههای آمادگی زبان ارائه میدهند. ویزا: دانشجویان بینالمللی باید ویزای تحصیلی دریافت کنند. وزارت امور خارجه الجزایر فرآیند صدور ویزا را برای شرکتکنندگان در برنامه «Study in Algeria» تسهیل میکند . شرایط زندگی: هزینه زندگی در الجزایر در مقایسه با کشورهای غربی بسیار مناسب است . دانشگاههای بزرگ امکانات خوابگاه و رفاهی برای دانشجویان بینالمللی فراهم میکنند. چشمانداز: الجزایر تلاش میکند خود را به عنوان قطب علمی جذاب در آفریقا و جهان عرب معرفی کند. روند رو به رشد پذیرش دانشجویان بینالمللی نشان از موفقیت این سیاست دارد
فرهنگ در الجزایر
فرهنگ الجزایر حاصل قرنها تبادل و تعامل میان تمدنهای مختلف است. ریشههای بربری (آمازیغ)، هویت عربی-اسلامی و تأثیر استعمار فرانسه سه ضلع مثلث فرهنگی این کشور را تشکیل میدهند. موسیقی: رای، شاهکار جهانی موسیقی رای (Raï) مهمترین و شناختهشدهترین سبک موسیقی الجزایر در جهان است. این سبک متولد شهر وهران (غرب کشور) است و در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شده است. رای در اصل صدای اعتراض طبقه کارگر و زنان بود و امروزه به نماد فرهنگ مدرن الجزایر تبدیل شده است. سبکهای مهم دیگر عبارتند از: شعبی (Chaâbi) موسیقی کلاسیک شهری الجزیره، قبائلی (Kabyle) موسیقی محبوب منطقه کابیلی، و اندلسی که ریشه در دوران طلایی اسلام در اسپانیا دارد. صنایع دستی: هنر اصیل و ماندگار قالیبافی بربری: قالیهای گرهدار و بدونگره از مناطق کابیلی، اوراس و صحرا، با نقوش هندسی و رنگهای طبیعی، شهرت جهانی دارند. سفالگری: منطقههای مرزی ساحل و کابیلی مرکز تولید سفالهای لعابدار با طرحهای سنتی هستند. سفالهای سبز و قهوهای مزاب نیز بسیار معروفند. مسگری و فلزکاری: ساخت ظروف مسی و فلزی در قصبه الجزیره و تلمسان به قدمت قرنها پیش بازمیگردد. جواهرات بربری: جواهرات نقره با سنگهای نیمهقیمتی، بخش جداییناپذیر لباس عروس بربری است. نساجی سنتی: پارچههای دستبافت «حایك» (پارچه سفید زنان) و برنوس (شنل مردانه) هنوز در بازارهای سنتی تولید میشوند. ادبیات و سینما ادبیات الجزایر به سه زبان عربی، فرانسوی و آمازیغی نوشته میشود. آلبر کامو (برنده نوبل ادبیات ۱۹۵۷) متولد الجزایر است. از نویسندگان شهیر معاصر میتوان به آسیا جبار، کاتب یاسین و طاهر وطار اشاره کرد. سینمای الجزایر با فیلمهایی مانند «وقت برداشت زیتون» (Mektoub) و «زلال (Zelal) توانسته در جشنوارههای بینالمللی بدرخشد و موضوعات جنگ استقلال و معضلات اجتماعی را روایت کند. معماری: از رومی تا عثمانی، از فرانسوی تا مدرن معماری سنتی بربری-عربی: خانههای اطراف حیاط مرکزی با دیوارهای سفید و سقفهای گنبدی، بهترین نمونه را در قصبه الجزیره میتوان دید. بناهای تاریخی: مسجد کتانیه (تلمسان)، مسجد جامع الجزیره، و قلعههای عثمانی. میراث رومی: آمفیتئاتر تیمگاد و جمیله از بهترین نمونههای حفظشده معماری رومی در جهان هستند. تأثیر فرانسوی: بلوارها و ساختمانهای سبک نئوکلاسیک در مرکز الجزیره و وهران از دوران استعمار بر جای مانده است. جشنها و مراسم عیدهای اسلامی: عید فطر و عید قربان مهمترین جشنهای مذهبی هستند. «زردة» (گرفتن بند رخت) زن زایمان کرده در هفتمین روز تولد نوزاد، یکی از کهنترین سنتهاست. «ختان» (ختنه) نیز با جشن و پایکوبی برگزار میشود. مراسم عروسی: عروسی الجزایریِ اصیل ممکن است هفت روز طول بکشد. در منطقه کابیلی، بستن کمربند نقرهای نشاندهنده پایان عروسی است. حنابندان (Layed el Henna) شب قبل از عروسی برگزار میشود. سبّیعه (مراسم هفته نوزاد): در نخستین پنجشنبه پس از تولد، نوزاد را با نمک و آرد سفید حمام میدهند و نام او را اعلام میكنند. سال نو بربری (Yennayer): جشن باستانی آغاز سال زراعی و فصل برداشت. این جشن در ۱۲ ژانویه هر سال برگزار میشود و ریشه در امپراتوریهای نومیدی و رومی باستان دارد. مردم با پوشیدن لباسهای سنتی، پختن غذاهای محلی (به ویژه کوکسوس با گوشت قوچ و مرغ) و خواندن شعارهایی به زبان آمازیغ، این روز را جشن میگیرند. گردش کشتی مقدس و موسمها: در منطقه صحرا، مراسم مذهبی «موسم» برگزار میشود که یادگار دوره تصوف است. آداب و رسوم اجتماعی مهماننوازی: الجزایریها به مهماننوازی معروف هستند. «الضیافة» برایشان نه یک ادب، بلکه یک تعهد اجتماعی است. چای نعنا (معروف به «الطای») نماد این مهماننوازی است. قوانین سفره: نان (کَسره یا خبز) مقدس است و روی زمین انداخته نمیشود. غذا را معمولاً با دست راست میخورند و سه وعده غذایی اصلی روزانه صبحانه (الفتور)، ناهار (الغذا) و شام (العشاء) است. احترام به بزرگترها: ابراز احترام به والدین و سالخوردگان اساس فرهنگ الجزایری است. جوانان در حضور بزرگترها ساکت مینشینند و از خطاب کردن آنها با نام کوچک خودداری میکنند.
گردشگری و توریست در الجزایر
بخش گردشگری الجزایر در سالهای اخیر رشد قابل توجهی داشته است. در سال ۲۰۲۵، تعداد گردشگران ورودی به الجزایر از مرز ۳.۵ میلیون نفر گذشت که نشاندهندهٔ افزایش چشمگیر نسبت به ۲.۵ میلیون گردشگر در سال ۲۰۲۳ است . از این تعداد، سهم قابل توجهی به گردشگری صحرایی (Saharan Tourism) اختصاص دارد. در سال ۲۰۲۵، نزدیک به ۷۵۰,۰۰۰ گردشگر از استانهای جنوبی بازدید کردند که از این میان ۶۵,۰۰۰ نفر گردشگر خارجی بودند . درآمد حاصل از گردشگری در سال ۲۰۲۳ حدود ۲.۵ میلیارد دلار برآورد شده است . سرمایهگذاری در بخش گردشگری از زمان اجرای قانون سرمایهگذاری شماره ۲۲-۱۸ در نوامبر ۲۰۲۲ تا آوریل ۲۰۲۶، ۲۶۲ پروژه گردشگری در الجزایر به ثبت رسیده است. ارزش کل این پروژهها ۲۴۷ میلیارد دینار (بیش از ۱.۸ میلیارد دلار) برآورد میشود . این پروژهها شامل موارد زیر هستند: ۱۴۶ واحد هتلی ۳۸ دهکده تفریحی (Villages de Vacances) ۲۷ مجتمع و اقامتگاه توریستی ۱۵ هتل جادهای و استراحتگاه بینراهی پیشبینی میشود این سرمایهگذاریها بیش از ۱۵,۰۰۰ شغل مستقیم ایجاد کند . ظرفیت اقامتی بخش هتلداری جنوب کشور در حال حاضر دارای ۲۵۸ واحد اقامتی با ظرفیت حدود ۲۰,۰۰۰ تخت است. چندین پروژه جدید نیز در سال ۲۰۲۵ به بهرهبرداری رسید و ۲۱ پروژه دیگر برای سال ۲۰۲۶ برنامهریزی شده است. همچنین ۲۷ پروژه با پیشرفت فیزیکی بیش از ۸۰ درصد در دست اجرا هستند . در سطح ملی، در سال ۲۰۲5 ۱۲۹ پروژه گردشگری تحویل داده شد و ۱۹۶ پروژه جدید برای سال ۲۰۲۶ برنامهریزی شده است . اشتغال در بخش گردشگری بخش گردشگری در حال حاضر حدود ۳۵۰,۰۰۰ نفر در الجزایر اشتغال دارد. با اجرای برنامههای توسعه، پیشبینی میشود تا سال ۲۰۳۰ حدود ۲۰۰,۰۰۰ شغل مستقیم و غیرمستقیم جدید در این بخش ایجاد شود . اهداف و چشمانداز وزارت گردشگری الجزایر هدفگذاری کرده است که تا سال ۲۰۲۹ تعداد گردشگران ورودی به کشور را به ۸ میلیون نفر برساند . بر اساس برنامههای توسعه، الجزایر امیدوار است تا سال ۲۰۳۰ درآمد سالانه حاصل از گردشگری را به ۱۰ میلیارد دلار برساند که چهار برابر رقم فعلی است . در این راستا، برنامههای زیر در دست اجراست: افزایش ۳۰,۰۰۰ تخت هتلی جدید (۴۰ درصد آن توسط سرمایهگذاران خارجی) توسعه گردشگری ساحلی، دریادرمانی (Thalassotherapy) و کوهستانی راهاندازی ویزای الکترونیک (پیشبینی شده برای ژوئن ۲۰۲۵) توسعه گردشگری صحرایی، تجاری، فرهنگی و مذهبی مدرنسازی هتلهای دولتی و دیجیتالیسازی صنعت گردشگری جایگاه الجزایر در بین کشورهای شمال آفریقا اگرچه الجزایر از نظر تعداد گردشگران سالانه هنوز با مراکش (حدود ۱۳ میلیون گردشگر در سال) و تونس (حدود ۹ میلیون) فاصله دارد، اما نرخ رشد این کشور در سالهای اخیر بالاتر از میانگین منطقه بوده است. الجزایر با تکیه بر بازار گردشگری داخلی قوی و توسعه زیرساختهای هتلداری، در مسیر تبدیل شدن به یک مقصد جدی در شمال آفریقا قرار دارد .
هر آنچه باید دربارهی اخذ ویزای الجزایر بدانید . عنوان ویزاها را مقایسه کنید و در صورت نیاز درخواست خود را ثبت نمایید
بهترین هتل های الجزایر
مشاهده همه هتل ها
